Έφυγες,

δε σε ξεχνάμε

κι έχουμε και τα επίλοιπα απάνου μας

 

 

 

Για όλα σου μας λείπεις.
Φιλιά στο Τζιμάκο και στο Λέννυ.

 

Γεννήθηκα το 1940 και μεγάλωσα στην Καλαμαριά,
σ’ ένα σπίτι με τούβλα
που τα παρασκεύασαν με νερό από τη θάλασσα.

Όμως,
τα τούβλα λιώσανε αφού το νερό ήταν αλμυρό
κι έτσι αναγκαστήκαμε για δύο χρόνια,
να μείνουμε σε σκηνή.

Ηλεκτρικό και νερό δεν υπήρχαν,
παρά μόνο μια βρύση
από την οποία παίρναμε όλοι στη γειτονιά.

Καταλαβαίνετε πόσο δύσκολα ήταν,
ειδικά τον Χειμώνα.

Όταν έβρεχε,
όλος ο προσφυγικός συνοικισμός μετατρεπόταν
σ’ έναν απέραντο λασπότοπο, μια πηχτή λάσπη
που κόλλαγε σα βδέλλα στα παπούτσια,
σε όσους τυχερούς διέθεταν παπούτσια.

Έτσι, εμείς οι Πόντιοι,
πήραμε το παρατσούκλι ”Τσαμούρια”
που σημαίνει λάσπη, λασπωμένοι.

Η ανέχεια,
μας στιγμάτισε σαν αναμμένο σίδερο
αλλά δε μας έκαψε.

Νικήσαμε τη φτώχεια,
τον ρατσισμό,
και την αδιαφορία της Πολιτείας.

Τα παιδικά μου χρόνια
ήταν γεμάτα στερήσεις και όνειρα.

Δούλευα και πήγαινα ταυτοχρόνως στο σχολείο.
Ατίθασος δεν ήμουν, ούτε και γκρινιάρης.

Φρόνιμος ήμουν
και μ’ αγαπούσαν γιατί τους διασκέδαζα.

Μιμούμουν τις φωνές των δασκάλων μας
και έστηνα αυτοσχέδια νούμερα
στα διαλείμματα και στις εκδρομές
και αυτό άρεσε σε όλους.

Με ανακάλυψε ο Γιώργος Οικονομίδης
σ’ έναν διαγωνισμό ταλέντων
και έτσι αποφάσισα να κατέβω στην Αθήνα.

23 ετών πήγα στην Αμερική.

Ενσωματώθηκα στο χώρο
των αμφισβητιών του ”Αμερικανικού Ονείρου”,
γράφοντας και παίζοντας κείμενα
που με ενέταξαν στην κουλτούρα
των αριστερών καλλιτεχνών του περιθωρίου.

Είμαι από αυτούς που έφεραν και εδραίωσαν
το Stund Up Comedy στην Ελλάδα.

Δεν είμαστε ούτε ατακαδόροι, ούτε διασκεδαστές,
αν και αυτοί, είναι πολύ σημαντικοί.

O Stand Up κωμικός, είναι κοινωνικός λειτουργός
που κάνει μια βαθιά τομή στην υπάρχουσα
πολιτιστική και πολιτική πραγματικότητα.

Το 1983, στη ”Διαγώνιο” στην Πλάκα,
έκλεινα την παράστασή μου
”Αλλαγή και πάσης Ελλάδος” με τα λόγια:

”Εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει το μεγάλο κακό,
που θα μετατρέψει σιγά – σιγά τους Έλληνες
σε λαό δημοσίων υπαλλήλων,
κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών,
κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων.

Σε 30 χρόνια από σήμερα,
Αντρέας Παπανδρέου δε θα υπάρχει.

Θα υπάρχει όμως
μια Ελλάδα πτωχευμένη και ένας λαός
στα όρια της οικονομικής και ηθικής εξαθλίωσης.”

Γύρισα στη Θεσσαλονίκη επειδή ήθελα
να κρατήσω ζωντανές τις αναμνήσεις μου.

Στην ηλικία που έχω φτάσει,
κοιτάζω προς τα πίσω
και νιώθω ικανοποιημένος για ότι έκανα.

Ο καθένας,
μπορεί να με χαρακτηρίσει όπως του αρέσει.

Μένω,
σε αυτό που λέει ο Όσκαρ Ουάιλντ:
”Τα πράγματα
που λένε οι άνθρωποι για κάποιον,
δεν αλλάζουν τον άνθρωπο αυτόν.
Είναι αυτό που είναι.”

Βασίλης Τριανταφυλλίδης – (Χάρρυ Κλυνν)
Σαν σήμερα, το 2018, έφυγε από τη ζωή.

 

ΑΝ πιστέψουμε τα στοιχεία και τα συμπεράσματα διαφόρων εμπνευσμένων blogατζήδων της Πιερίας, σας αρέσει να διαβάζετε τα ίδια δελτία Τύπου/ανακοινώσεις/έτοιμα κείμενα, σε περισσότερα από τρία σημεία στο Ίντερνετ. Τυπάκια πρωταθλητές του copy-paste, θυμιατήρια του κενού που παρουσιάζεται ως όλον, διαγκωνίζονται για να καταλάβουν την πρώτη θέση αναγνωσιμότητας ποιας ύλης; Των κειμένων που δεν έχουν καμία σχέση με τα όσα συμβαίνουν καθημερινά, κειμένων που αναδεικνύουν την κοπή πίτας και τις υπηρεσιακές πράξεις αιρετών και άλλων κυβερνητών σε ηράκλεια κατορθώματα, ενώ η κοινωνία άλλου πονάει κι αλλού ματώνει. Ζούνε κι αναπνέουν ανάμεσά μας και δεν βλέπουν τίποτα σημαντικότερο από την τάδε συνεστίαση, την ανάλυση του πλέον άσχετου με το πλέον ειδικό θέμα σε ομίλους σκοταδισμού και ύπνωσης, τις κορδέλες, τις παράτες, όλα αυτά που κοστίζουν ΠΟΛΛΑ λεφτά, ταΐζουν πολλούς διαπλεκόμενους πελάτες και θα μπορούσαν να κοπούν στην περίοδο κρίσης που ζούμε. Γιατί τόση πάλη για τόση βαρεμάρα; Για να ξέρουμε τα highlights του τάδε χορού, να δούμε τις φάτσες που μαζεύτηκαν στην εκδήλωση του τάδε συλλόγου; να κάνουν τη δουλειά των επόμενων υποψηφίων απατεώνων; Γιατί δεν μαθαίνουμε ποτέ πχ ότι ασκήθηκε η ποινική δίωξη σε βάρος του τάδε αιρετού; ή την καταδίκη του; γιατί κανείς δεν αποκάλυψε ποτέ κάτι σε τούτο τον ολύμπιας σοφίας τόπο; Μπορεί η απάντηση σ' αυτά να είναι το “διαβάζουν τα ίδια δελτία Τύπου, σε τρία και τέσσερα και πέντε blogs κάθε μέρα”;;; Καλημέρα.

Gepostet von Yannis Tsiros am Montag, 20. Februar 2017