του ΚΚΕ και της ΕΛ.Α.Σ – 53η επέτειος της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου στην Πιερία του 2026
Για την αντιιμπεριαλιστική συγκέντρωση και πορεία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στην Κατερίνη,
την Τρίτη 17 Νοέμβρη,
με αφορμή τα 53 χρόνια από τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου
Με επιτυχία ολοκληρώθηκε την Τρίτη 17 Νοέμβρη η αντιιμπεριαλιστική συγκέντρωση και πορεία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στην Κατερίνη, με αφορμή τα 53 χρόνια από τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973.
53 χρόνια μετά, τα μηνύματα του ξεσηκωμού παραμένουν επίκαιρα και σήμερα, θερμαίνουν την πάλη ενάντια στην πολεμική εμπλοκή και οικονομία, για τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών στη μόρφωση και στη ζωή, σε σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους και των πολέμων.
Μερικά από τα συνθήματα που ακούστηκαν στο κέντρο της πόλης κατά τη διάρκεια της πορείας ήταν: «Στους δρόμους του αγώνα μιλάνε οι λαοί, η φλόγα του Νοέμβρη μένει ζωντανή, με το ΚΚΕ για την ανατροπή», «το Πολυτεχνείο ζει, έξω οι Αμερικανοί», «ο Νοέμβρης ήταν μια κόκκινη ρωγμή, η ιστορία γράφεται με πάλη ταξική».
Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, την ομιλία έκανε ο Παπαδόπουλος Αντώνης, γραμματέας της Τ.Ε. Πιερίας του ΚΚΕ, ο οποίος ανέφερε τα εξής:
«Το ΚΚΕ τιμά τον ηρωικό φοιτητικό και εργατικό – λαϊκό ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, που αποτέλεσε το αποκορύφωμα των αγώνων του λαού μας ενάντια στη δικτατορία, στέκεται με σεβασμό απέναντι στους αγωνιστές της αντιδικτατορικής πάλης και είναι περήφανο για τα μέλη και τα στελέχη του Κόμματος και της ΚΝΕ, που πρωτοστάτησαν στην ανάπτυξη της πάλης αυτής, σε συνθήκες παρανομίας και σκληρών διώξεων, εξορίας, βασανισμών.
Η στρατιωτική δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967, που είχε επίσημη ιδεολογία της τον αντικομμουνισμό, αξιοποίησε τη βάρβαρη καταστολή για να υπηρετήσει αποφασιστικά τους στόχους της καπιταλιστικής εξουσίας και των διεθνών της συμμάχων, ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Τους ίδιους στόχους, δηλαδή, που υπηρετεί πάντα η δικτατορία του κεφαλαίου, όποια μορφή άσκησής της κι αν επιλέγεται ως καταλληλότερη στην εκάστοτε περίσταση.
Γι’ αυτό και η μετάβαση στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν έλυσε τελικά τα εργατικά – λαϊκά προβλήματα, τα οποία οξύνονται στις σημερινές συνθήκες της πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής, των μεγάλων αδιεξόδων του συστήματος, της νέας γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης που καραδοκεί. Αυτός είναι ο λόγος που τα συνθήματα του Πολυτεχνείου παραμένουν επίκαιρα 53 χρόνια μετά, εξακολουθούν να εμπνέουν τις νεότερες γενιές να διαδηλώνουν μαζικά γράφοντας στα πανό τους “Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία” – “Έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ”.
Όπως επιβεβαιώνουν και οι εξελίξεις των ημερών, οι συμμαχίες του κεφαλαίου, οι ενεργειακοί και άλλοι σχεδιασμοί του με στόχο την αναβάθμιση της θέσης του, τους οποίους υλοποιεί η κυβέρνηση της ΝΔ με τη σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων του ευρωατλαντισμού, προϋποθέτουν το παζάρεμα των κυριαρχικών δικαιωμάτων, ενώ μπλέκουν τον λαό σε όλο και μεγαλύτερους κινδύνους και τον καταδικάζουν σε ενεργειακή φτώχεια. Οι πανάκριβοι ΝΑΤΟϊκοί εξοπλισμοί, που αγοράζονται από τους “ισχυρούς συμμάχους” για την “προβολή ισχύος” της ελληνικής αστικής τάξης, προϋποθέτουν περικοπές δαπανών στην παιδεία, την υγεία και σε ό,τι έχει να κάνει με τις ανάγκες του λαού και της νεολαίας.
Σε τέτοιες συνθήκες, όπως κάνει πάντα, το σύστημα ανασύρει, πριμοδοτεί και αξιοποιεί ποικιλοτρόπως τους νοσταλγούς της Χούντας, τους ναζί εγκληματίες, για να στρατευτεί ο λαός με τους “εθνικούς στόχους” του κεφαλαίου, να χτυπηθούν όσοι σηκώνουν κεφάλι και αγωνίζονται, να στοχοποιούνται τα θύματα των πολέμων και της εκμετάλλευσης, οι πρόσφυγες και μετανάστες και να μένουν “εκτός κάδρου” οι πραγματικοί ένοχοι. Και αυτή τη φορά, θα τους αντιμετωπίσει και θα τους στείλει στο περιθώριο, όπου ανήκουν, ο ίδιος ο λαός με το κίνημά του και τους κομμουνιστές στην πρώτη γραμμή.
Η πείρα απ’ τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου και συνολικά τον αντιδικτατορικό αγώνα διδάσκει ότι τα πράγματα αλλάζουν με τον λαό πρωταγωνιστή των εξελίξεων, σε συμπόρευση με τους κομμουνιστές, και όχι με διεργασίες κορυφών, με αναμονή “σωτήρων”, με τις κάθε φορά μεταμφιέσεις του σάπιου αστικού πολιτικού συστήματος και της εξουσίας του κεφαλαίου. Μας υπενθυμίζει ότι κανένας συσχετισμός δύναμης, όσο αρνητικός κι αν είναι, δεν παραμένει αναλλοίωτος, ότι δεν υπάρχει αντίπαλος που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ο οργανωμένος λαός, όταν το αποφασίσει. Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει ο λαός μας και σήμερα, μαζικοποιώντας και δυναμώνοντας τους αγώνες του, όπως η γενική πανεργατική απεργία που προετοιμάζεται για την 25η Νοέμβρη με σύνθημα “καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους”.
Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους, τους μαθητές, τους φοιτητές, τους γονείς με τα παιδιά τους, να δυναμώσουν την πάλη για να βγει η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ, να κλείσουν οι βάσεις, να σταματήσει η εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Η διέξοδος για τον λαό και η οριστική δικαίωση του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου βρίσκεται στον δρόμο της ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, που προτείνει το ΚΚΕ με το Πρόγραμμά του, στην κατάκτηση της εργατική-λαϊκής εξουσίας, του σοσιαλισμού-κομμουνισμού».
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ!
Πενήντα τρία χρόνια συμπληρώνονται από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, την κορυφαία στιγμή της αντιδικτατορικής αντίστασης και των κοινωνικών και δημοκρατικών αγώνων του ελληνικού λαού.
Τον Νοέμβρη του 1973, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, μαζί με εργαζόμενους και ευρύτερα λαϊκά στρώματα, ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην αμερικανοκίνητη στρατιωτική δικτατορία, διεκδικώντας Ελευθερία, Δημοκρατία, Εθνική Ανεξαρτησία και Λαϊκή Κυριαρχία σε μια από τις πιο λαμπρές σελίδες των Δημοκρατικών αγώνων του ελληνικού λαού. Μια εξέγερση με βαθιά πολιτικό, αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα, που συμπύκνωσε στο σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» τις ανάγκες και τις προσδοκίες μιας ολόκληρης γενιάς.
Σήμερα, σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από την κρίση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και τις πολεμικές συγκρούσεις, την ακροδεξιά που επιχειρεί να σηκώσει κεφάλι και τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, τα μηνύματα του Πολυτεχνείου παραμένουν επίκαιρα. Η υπεράσπιση της Ειρήνης, της Δημοκρατίας, η αλληλεγγύη στους λαούς που αγωνίζονται για εθνική ανεξαρτησία και απελευθέρωση, όπως ο παλαιστινιακός λαός, αποτελούν για εμάς ταυτοτικά στοιχεία.
Η ιστορική μνήμη του Πολυτεχνείου δεν μπορεί να αποσυνδέεται από το πολιτικό και κοινωνικό της περιεχόμενο, ούτε να υποτάσσεται σε απόπειρες ιστορικού αναθεωρητισμού. Η πατριωτική παρακαταθήκη της Αριστεράς, από την Εθνική Αντίσταση έως τον αντιδικτατορικό αγώνα, μας υπενθυμίζει ότι η υπεράσπιση της Δημοκρατίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της Λαϊκής Κυριαρχίας είναι θέμα μόνιμου αγώνα.
Η ουσιαστικότερη τιμή στον συμβολισμό του Πολυτεχνείου δεν βρίσκεται μόνο στη μνήμη των αγώνων του χθες, αλλά και στη διεκδίκηση ενός δικαιότερου κόσμου σήμερα.
Πενήντα τρία χρόνια συμπληρώνονται από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, την κορυφαία στιγμή της αντιδικτατορικής αντίστασης και των κοινωνικών και δημοκρατικών αγώνων του ελληνικού λαού.
Τον Νοέμβρη του 1973, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, μαζί με εργαζόμενους και ευρύτερα λαϊκά στρώματα, ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στην αμερικανοκίνητη στρατιωτική δικτατορία, διεκδικώντας Ελευθερία, Δημοκρατία, Εθνική Ανεξαρτησία και Λαϊκή Κυριαρχία σε μια από τις πιο λαμπρές σελίδες των Δημοκρατικών αγώνων του ελληνικού λαού. Μια εξέγερση με βαθιά πολιτικό, αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα, που συμπύκνωσε στο σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» τις ανάγκες και τις προσδοκίες μιας ολόκληρης γενιάς.
Σήμερα, σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από την κρίση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και τις πολεμικές συγκρούσεις, την ακροδεξιά που επιχειρεί να σηκώσει κεφάλι και τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, τα μηνύματα του Πολυτεχνείου παραμένουν επίκαιρα. Η υπεράσπιση της Ειρήνης, της Δημοκρατίας, η αλληλεγγύη στους λαούς που αγωνίζονται για εθνική ανεξαρτησία και απελευθέρωση, όπως ο παλαιστινιακός λαός, αποτελούν για εμάς ταυτοτικά στοιχεία.
Η ιστορική μνήμη του Πολυτεχνείου δεν μπορεί να αποσυνδέεται από το πολιτικό και κοινωνικό της περιεχόμενο, ούτε να υποτάσσεται σε απόπειρες ιστορικού αναθεωρητισμού. Η πατριωτική παρακαταθήκη της Αριστεράς, από την Εθνική Αντίσταση έως τον αντιδικτατορικό αγώνα, μας υπενθυμίζει ότι η υπεράσπιση της Δημοκρατίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της Λαϊκής Κυριαρχίας είναι θέμα μόνιμου αγώνα.
Η ουσιαστικότερη τιμή στον συμβολισμό του Πολυτεχνείου δεν βρίσκεται μόνο στη μνήμη των αγώνων του χθες, αλλά και στη διεκδίκηση ενός δικαιότερου κόσμου σήμερα.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ!


